Biblioteka
Instalacje wodna i kanalizacyjna

Instalacje wodna i kanalizacyjna

Dodano: czwartek, 24 czerwca 2010 11:43

Instalacje wodna i kanalizacyjna są ściśle ze sobą związane. Z miejsc, do których doprowadzamy wodę, musimy odprowadzić ścieki. Obie te instalacje projektuje się i wykonuje razem, każda z nich ma jednak odrębne wymagania.

Spis treści
» Instalacja wodna
» Żeby woda była czysta...
» Instalacja kanalizacyjna
   »Pokaż wszystko

Chociaż teoretycznie instalacje wodne są proste w wykonaniu, nawet drobne błędy mogą skutkować kłopotami w późniejszej eksploatacji obu instalacji. Dlatego warto zlecić wykonanie profesjonalnego projektu.

Instalacja wodna

Najpierw trzeba doprowadzić do domu wodę, potem – poprowadzić rury do poszczególnych baterii i zdecydować, czy woda wymaga uzdatniania.

Dzięki odpowiedniemu prowadzeniu instalacji zniwelujemy wydłużanie się rur wraz ze wzrostem temperatury

Skąd czerpać wodę?
Możliwości są dwie – podłączenie domowej instalacji do sieci wodociągowej lub wykopanie własnej studni. O sposobie zaopatrzenia domu w wodę decydują warunki zabudowy lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Czasem jednak wybór pozostaje w gestii właściciela posesji. Woda z wodociągu. Jest to rozwiązanie wygodne i większość osób, mając taką możliwość, podłączy swoją instalację do sieci. W lokalnym zakładzie wodociągów i kanalizacji należy złożyć wniosek o przyłączenie. Na jego podstawie otrzymamy warunki techniczne, jakie ma spełniać podłączenie budynku do sieci wodociągowej.

Otrzymamy też wytyczne dotyczące miejsca podłączenia do sieci i maksymalny pobór wody. Na tej podstawie zlecamy wykonanie projektu budowlanego wykonawczego, który następnie składamy w lokalnym zakładzie wodociągów i kanalizacji. Po zatwierdzeniu projektu można zlecić budowę przyłącza pracownikom zakładu wodociągów i kanalizacji lub uprawnionym przez niego wykonawcom.

Woda z wodociągu dociera do instalacji wewnętrznej pod ciśnieniem zapewniającym jej stały dopływ do każdej baterii. Woda z własnego ujęcia. Studnię wykonuje specjalistyczna firma, najczęściej są to studnie wiercone. Sięgają do pierwszej warstwy wodonośnej lub do głębszych warstw.

Pierwsza warstwa jest narażona na zanieczyszczenia związane z działalnością człowieka – np. na zanieczyszczenia ściekami lub środkami ochrony roślin. Woda z głębszych studni jest dużo bezpieczniejsza do stosowania w gospodarstwie domowym, jest jednak często zażelaziona lub ma zbyt wysoką twardość.

W zależności od głębokości lustra wody montuje się pompy samozasysające (do głębokości 7 m) lub pompy głębinowe. Studnie o głębokości ponad 30 m wymagają uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Woda z własnego ujęcia wymaga zastosowania zbiornika hydroforowego, który umożliwi skorzystanie z niej bez uruchamiania pompy przy każdym odkręceniu kranu.

Z czego wykonać instalację?

Rozprowadzenie wody w układzie trójnikowym

Stal ocynkowana odeszła już właściwie w zapomnienie. Obecnie instalację wodną wykonuje się z miedzi albo tworzywa sztucznego. Bez względu na to, który materiał wybierzemy, decydującym warunkiem prawidłowego działania instalacji jest fachowy montaż.

Rury miedziane – są łatwe w montażu, odporne na wysoką temperaturę i korozję. Mają gładkie ścianki wewnętrzne, dzięki czemu nie zarastają osadami, działają na wodę bakteriostatycznie i bakteriobójczo. Są produkowane jako miękkie i półtwarde – łączone poprzez lutowanie albo jako twarde – łączone metodą spawania.

Do popularnego prowadzenia rur w szlichcie podłogowej stosuje się zazwyczaj łatwe do gięcia rury miękkie, rury twarde najczęściej montuje w kotłowni. Jedynym ograniczeniem w stosowaniu rur miedzianych jest woda kwaśna – wtedy należy wybrać rury miedziane. Ponieważ miedź dobrze przewodzi ciepło, takie rury wymagają stosowania dodatkowo otulin izolacyjnych.

Rury z tworzyw sztucznych – są odporne na korozję, mają małe opory przepływu i słabo przewodzą ciepło. Są lekkie i dobrze tłumią drgania. Maksymalna i minimalna temperatura pracy zależy od rodzaju tworzywa.

W instalacjach ciepłej i zimnej wody stosuje się rury z polietylenu sieciowanego (PE-X), z polibutylenu (PB), z polipropylenu (PP) i z PP z wkładką aluminiową, z chlorowanego polichlorku winylu (PVC-C) i rury wielowarstwowe (typu PE-X/Al/PE-X). W zależności od rodzaju materiału łączy się je przez zgrzewanie lub za pomocą łączników.

W zależności od sposobu przygotowywania c.w.u. w instalacji, w tym także i w pionie, mogą być jedna, dwie lub trzy rury. Na rysunku (a) do kranów doprowadzona jest tylko woda zimna, a wodę ciepłą uzyskuje się bezpośrednio z podgrzewaczy. Na rysunku (b) z kotła i zasobnika c.w.u. doprowadzona jest pionem woda zimna i ciepła. Na rysunku (c) dochodzi do tego jeszcze rura cyrkulacyjna

Najłatwiejsze w montażu są rury wielowarstwowe PE-X/ Al/PE-X – łączy się je za pomocą złączek zaciskowych, a dzięki temu, że są bardzo elastyczne, zmniejsza się ilość potrzebnych złączek i kolanek. Niestety są drogie.

Popularnym rozwiązaniem są dużo tańsze od nich rury z PP-3 z wkładką aluminiową, ale ich montaż wymaga fachowca i specjalistycznego sprzętu, a ponieważ rury są sztywne, użyjemy dużo drogich kształtek. Warto przeprowadzić kalkulację łącznych kosztów materiałów i robocizny, zanim dokonamy wyboru.

Rury miedziane i z tworzyw sztucznych mają jedną wspólną wadę: wydłużają się pod wpływem wzrostu temperatury wody, która nimi płynie. Szczególnie dotyczy to tworzyw sztucznych (średnio wydłużają się 10 razy bardziej niż miedź). Zjawisku wydłużania się rur przeciwdziała się, stosując m.in. rury osłonowe (peszle), zakrzywianie trasy rur, specjalne obejmy do rur i kształtki kompensacyjne.

O czym warto pamiętać

  • przewody wody ciepłej prowadzi się nad wodą zimną;
  • przewodów wodnych nie wolno prowadzić nad elektrycznymi i gazowymi, a jedynie pod nimi;
  • przejścia przez stropy i ściany powinny być wykonane w tulejach ochronnych;
  • cyrkulacja c.w.u. zapewnia ciepłą wodę od razu po odkręceniu kranu;
  • przewody – zarówno zimnej jak i ciepłej wody należy izolować otulinami;
  • na każdym podejściu do baterii powinien być zamontowany zawór odcinający, nie stosuje się ich jedynie na przewodach cyrkulacyjnych;
  • z prawej strony baterii powinna płynąć woda zimna, a z lewej – ciepła.

Jak poprowadzić instalacje?

Niezbędnym elementem instalacji wodnej jest filtr wstępny mechaniczny

Na poszczególne kondygnacje woda jest doprowadzana pionami. Pion powinien być usytuowany centralnie względem punktów czerpalnych, a przewody poziome od niego rozprowadzane – jak najkrótsze. W zależności od sposobu przygotowywania c.w.u. (w podgrzewaczach zamontowanych bezpośrednio przy kranie, czy centralnie) w pionie mogą być jedna, dwie lub trzy rury do rozprowadzania wody.

Gdy podgrzewacze zamontowane są bezpośrednio przy bateriach, wtedy do baterii doprowadzamy tylko wodę zimną, gdy urządzenia ogrzewające wodę oddalone są od kranów, oprócz wody zimnej doprowadzana jest woda ciepła i ewentualnie cyrkulacja.

Na kondygnacji woda rozprowadzana jest w układzie trójnikowym lub rozdzielaczowym. W tradycyjnym układzie trójnikowym punkty czerpalne (baterie) łączą poziome odcinki rur. Biegną one od jednej baterii do kolejnej, a w miejscu przyłączenia każdej baterii montuje się trójnik. Rury układa się wzdłuż ścian w bruzdach ściennych pod tynkiem lub za ścianką instalacyjną.

Można stosować dowolne rodzaje rur, zarówno sztywne, jak i elastyczne. Warto stosować stelaże instalacyjne do przyborów sanitarnych, dzięki czemu nie osłabiamy ścian kuciem w nich bruzd na rury. W układzie rozdzielaczowym na każdej kondygnacji umieszczone są rozdzielacze. Od nich poprowadzone są przewody, a wszystkie punkty poboru mają niezależne zasilanie i połączone są z rozdzielaczem osobnymi przewodami. Rury (z PE, PB, rury wielowarstwowe i z miękkiej miedzi) prowadzi się w podłodze i montuje przed wykonaniem jastrychu.