Biblioteka

Instalacja wodno-kanalizacyjna - uwaga na błędy

Dodano: piątek, 12 grudnia 2014 12:24

Przystępowanie do robót przy instalacji wodnej i kanalizacyjnej bez wcześniejszego dokładnego rozplanowania kuchni i łazienek, nieuwzględnienie problemów korozyjnych podczas dobierania materiałów, położenie rur w zbyt płytkich bruzdach - to tylko niektóre błędy popełniane przy wykonywaniu instalacji wodno-kanalizacyjnej. Sprawdź, czego jeszcze unikać.

Przystępowanie do robót przy instalacji wodnej i kanalizacyjnej bez wcześniejszego dokładnego rozplanowania kuchni i łazienek

Prowadzi to do konieczności przerabiania wykonanych już podejść pod przybory sanitarne, co jest tym bardziej kłopotliwe, im później dostrzeżona zostanie konieczność przeróbek. W razie dostrzeżenia błędów, nie wolno zwlekać z poprawkami - po położeniu płytek ceramicznych wszelkie modyfikacje będą kosztowne

Nieuwzględnienie problemów korozyjnych podczas dobierania materiałów

Nie wolno łączyć w jednej instalacji rur miedzianych i stalowych, bo obecność jonów miedzi skutkuje szybką korozję elementów ze stali innej niż nierdzewna. Błędem jest także układanie instalacji wodociągowej z rur miedzianych w rejonach, gdzie woda jest z natury miękka. Kwaśny odczyn wody powoduje korozję takich przewodów, a co gorsza, zbyt duże jest stężenie jonów miedzi w wodzie pitnej. Rur miedzianych nie powinno się także prowadzić w bruzdach ściennych ani wylewce betonowej, chyba że po zabezpieczeniu ich osłonami z tworzywa sztucznego.

Układanie przewodów wodnych w sposób sprzyjający powstawaniu worków wodnych lub powietrznych (rys.)

Instalacja będzie wprawdzie działać, ale brak możliwości całkowitego spuszczenia wody może spowodować jej zniszczenie, np. podczas mrozów.

Worki wodne w instalacji wodociągowej
Worki powietrzne w instalacji wodociągowej


Worki wodne (a) i worki powietrzne (b) w instalacji wodociągowej. Kolorem niebieskim oznaczono prawidłowe prowadzenie przewodów, kolorem czerwonym – nieprawidłowe, powodujące powstawanie worków

Nieizolowanie przewodów ciepłej i zimnej wody, prowadzenie rur z wodą zimną w miejscach narażających je na nagrzewanie

Brak izolacji w przypadku wody ciepłej powoduje straty energii, w przypadku zimnej - roszenie rur. Ponadto zimna woda powinna być rzeczywiście zimna, w przeciwnym wypadku w rurach będą rozwijać się kultury szkodliwych bakterii. Silne nagrzewanie rur z plastiku (np. w wyniku poprowadzenia ich przy przewodzie kominowym) może powodować rozszczelnienie połączeń. W razie konieczności ułożenia ich w miejscach narażonych na nagrzewanie, należy je izolować cieplnie, np. przy użyciu wełny mineralnej.

Niewykonanie pętli cyrkulacyjnej w instalacjach z centralnym przygotowaniem ciepłej wody użytkowej

Można z tego zrezygnować jedynie wtedy, gdy odległość punktów poboru wody od źródła wody ciepłej wynosi co najwyżej 2-3 m (ale wtedy zwykle montuje się po prostu kocioł dwufunkcyjny lub ogrzewacz przepływowy). W każdej innej sytuacji brak pętli cyrkulacyjnej bardzo obniża komfort i prowadzi do marnotrawienia wody. Może też powodować powstawanie na przewodach prowadzących do rzadziej używanych punktów poboru zastoin wody, w których będą się rozwijać bakterie.

Położenie rur w zbyt płytkich bruzdach

Nieuniknionym skutkiem jest pękanie pokrywającej je warstwy tynku, z którym to zjawiskiem właściwie nie sposób sobie poradzić. Może to również powodować kłopoty na etapie montażu armatury (brak możliwości zlicowania baterii i zaworów ze ścianą).

Nieprawidłowe wykonanie instalacji w miejscach zmian kierunku prowadzenia rur

W przypadku przewodów sztywnych, należy zawsze stosować odpowiednie kolanka. Przewody elastyczne mogą być wyginane tylko w zakresie dopuszczanym przez producenta i podanym w dokumentacji technicznej. Przekroczenie tych wartości może prowadzić do uszkodzenia rur, zwiększa też znacznie opory hydrauliczne w instalacji. W przypadku rur kanalizacyjnych, kąt prosty osiąga się poprzez łączenie ze sobą dwu kolan 45-stopniowych - inne pomysły mogą prowadzić do niedrożności instalacji.

Zły dobór średnicy przewodów kanalizacyjnych do przyłączonych przyborów

Jeśli strumień ścieków będzie zawsze zbyt mały w stosunku do średnicy przewodu, to nie będzie w stanie zabrać ze sobą większych zanieczyszczeń. Z kolei w za cienkich przewodach ścieki będą płynąć całym przekrojem, co prowadzi do wysysania wody z syfonów.

Wypełnienie przewodów kanalizacyjnych ściekami: właściwe, zapewniające spłukiwanie zanieczyszczeń
Wypełnienie przewodów kanalizacyjnych ściekami: niewystarczające, powodujące odkładanie się zanieczyszczeń w rurach

Wypełnienie przewodów kanalizacyjnych ściekami: (a) właściwe, zapewniające spłukiwanie zanieczyszczeń, (b) niewystarczające, powodujące odkładanie się zanieczyszczeń w rurach

Niestaranne mocowanie rur kanalizacyjnych

Rury powinny być stabilnie przytwierdzone do ścian lub podłoża, przy czym szczególnie istotne jest to w pobliżu przyłączonych urządzeń i punktów węzłowych. Niestabilność może prowadzić do tego, że z czasem ich połączenia ulegną rozszczelnieniu, co w najlepszym razie powodować będzie przedostawanie się nieprzyjemnych zapachów, a w skrajnych sytuacjach grozi wyciekiem nieczystości. Uchwyty muszą być zaopatrzone w odpowiednie wkładki, pozwalające na wydłużanie i kurczenie się rur.

Wykonanie wspólnych podejść dla miski sedesowej i innych urządzeń sanitarnych

Intensywny przepływ nieczystości w przewodzie odprowadzającym je z sedesu będzie powodował wysysanie wody z syfonów zabezpieczających inne urządzenia, co będzie skutkować rozchodzeniem się nieprzyjemnych zapachów.

Adam Jamiołkowski