Biblioteka

Remont i modernizacja instalacji wodno-kanalizacyjnej

Dodano: środa, 07 grudnia 2011 17:32

Jeśli chcemy jedynie wymienić stare rurociągi i przybory sanitarne, to sytuacja jest stosunkowo prosta. Jednak remont instalacji wodno-kanalizacyjnej często wiąże się z wygospodarowaniem nowej łazienki albo przynajmniej innym ustawieniem sanitariatów, a to już poważne zmiany.

Spis treści
» Stara i nowa kanalizacja
» Instalacja kanalizacyjna - dobre ułożenie
» Nowy wodociąg
» Podgrzewanie ciepłej wody
» Własna oczyszczalnia, nowe szambo
   »Pokaż wszystko

Stara i nowa kanalizacja

Stare piony kanalizacyjne i podejścia do przyborów zwykle wykonane są z żeliwa, rzadziej są to rury azbestowo-cementowe. Obecnie stosuje się prawie wyłącznie tworzywa sztuczne. Ich zalety to:

  • odporność na działanie ścieków,
  • lekkość,
  • trwałość.

Wady to zaś:

  • większa rozszerzalność pod wpływem zmian temperatur,
  • gorsza izolacyjność akustyczna.

Te cechy trzeba uwzględnić przy ich układaniu.

Mocowanie musi pozwalać na swobodne wydłużanie się i kurczenie rur. Stosuje się specjalne uchwyty, np. z podkładkami gumowymi. Ponadto elastyczna podkładka tłumi drgania i nie przenoszą się one na inne elementy budynku.

Przejścia przez ściany i stropy nie mogą być "sztywne". Rurę należy umieścić w plastikowej tulei o większej średnicy, pozostawiając przynajmniej 1 cm luzu pomiędzy ścianką rury i tulei. Wolną przestrzeń wypełnia się trwale elastycznym materiałem, np. wełną mineralną. O wypełnieniu nie wolno zapominać, bo przez szczeliny będą przenikać dźwięki.

Piony kanalizacyjne z PVC zdecydowanie gorzej tłumią odgłos spływających ścieków niż stare żeliwne lub kamionkowe - to ujemna cecha ich lekkości. Sposobów na ograniczenie hałasu jest kilka. Jeśli planujemy nowy pion albo mamy możliwość przeniesienia starego, to najlepiej, jeśli biegnie on przy ścianie oddzielającej łazienkę od innej łazienki, kuchni, pomieszczenia gospodarczego lub holu. Korzystne jest oczywiście także umieszczenie przy ścianie zewnętrznej lub wewnętrznej nośnej (grubszej i cięższej niż działowe).

Jeśli piony są ukryte za ścianką instalacyjną lub umieszczone we wnęce ściennej, to dobre efekty da wygłuszenie za pomocą płyt wełny mineralnej (mocowanych po wewnętrznej stronie ścianki). Kolejne rozwiązanie to zastosowanie specjalnych rur niskoszumowych, które lepiej tłumią dźwięki. Niestety, są one znacznie droższe od standardowych.

Instalacja kanalizacyjna - dobre ułożenie

Generalnie przerobienie instalacji kanalizacyjnej jest trudniejsze niż wodociągowej, bo:

  • trzeba zachować odpowiedni spadek podejść w kierunku pionu;
  • rury mają znaczną średnicę;
  • przynajmniej część pionów oraz długie podejścia muszą być wentylowane.

Spadek

Domowe instalacje kanalizacyjne wykonuje się jako grawitacyjne, a więc warunkiem ich prawidłowego działania są odpowiednie spadki rurociągów, zgodne z pożądanym kierunkiem spływu ścieków. Za właściwy uznaje się spadek 1,5-3%, czyli od 1,5 do 3 cm na każdy metr długości rury. Uzyskanie właściwego spadku rur może być bardzo trudne, lub wręcz niemożliwe. Szczególnie jeśli robimy, np. nową łazienkę w pomieszczeniu oddalonym od istniejących pionów, a dodanie kolejnego pionu nie wchodzi w grę. Wówczas rozwiązaniem są urządzenia rozdrabniająco-przepompowujące. To specjalne pompy, które bez kłopotu przetłoczą ścieki kilkumetrowym podejściem, nawet pod górę.

Średnica

Wypełnienie przewodów kanalizacyjnych ściekami: (a) właściwe - od 0,5 do 0,7 wysokości przewodu: zanieczyszczenia są spłukiwane, (b) niewystarczające: zanieczyszczenia odkładają się w rurach.

Nawet jeśli rurociągi zostaną właściwie ułożone, to ścieki nie będą spływać dobrze, jeśli średnice rur zostaną źle dobrane. Dobrze dobrane to znaczy dopasowane do ilości odprowadzanych nimi zanieczyszczeń, czyli w praktyce do rodzaju przyboru, jaki obsługują.

Średnica podejść do przyborów sanitarnych (umywalki, wanny, miski sedesowej itd.) nie może być mniejsza od średnicy ich odpływu, a średnica pionu kanalizacyjnego musi być co najmniej równa średnicy największego z przyłączonych do niego podejść itd. Podobnie średnica rur odprowadzających ścieki z budynku (położonych blisko odpływu) nie może być mniejsza niż średnica wcześniejszych odcinków instalacji. Jeśli podejścia są zbiorcze - obsługują więcej niż jeden przybór, to ich średnica musi być co najmniej równa średnicy największego z odpływów przyboru. Jeśli podejścia są długie, to trzeba albo zwiększyć średnicę rur, albo zapewnić ich wentylację za pomocą wywiewek lub zaworów napowietrzających.

Wentylacja pionów

Dobór przyborów i podejść kanalizacyjnych.

Piony kanalizacyjne bez wywiewek wyprowadzonych ponad dach to kolejna przyczyna kłopotów z kanalizacją. A szczególnie w czasie remontów wentylacja pionów jest zaniedbywana, bo wyprowadzenie ich ponad dach jest kłopotliwe. Jednak bez wentylacji ścieki będą spływać źle, bo gdy w dużej ilości wypełniają cały przekrój pionu (np. płynąc z miski ustępowej), zamiast powietrza przez wywiewkę lub zawór napowietrzający będą wysysać wodę z syfonów. A opróżnione syfony będą przepuszczać gazy kanalizacyjne do pomieszczeń.

Niewłaściwe działanie syfonów.

Przynajmniej jeden, najdalej położony od odpływu poza dom, pion kanalizacyjny musi mieć wywiewkę wyprowadzoną ponad dach. Ważne, by jej wysokość uniemożliwiała zasypanie przez śnieg. Zapewnia ona napowietrzanie instalacji i usuwanie gazów na zewnątrz. Pozostałe piony można zwieńczyć zaworami napowietrzającymi. Jednak zawory są mniej pewne w działaniu i po pewnym czasie mogą utracić szczelność, przepuszczając gazy z pionu do pomieszczenia.

Syfony

Syfon to inaczej "zamknięcie wodne" uniemożliwiające dzięki stałej obecności wody wypływ gazów kanalizacyjnych do pomieszczeń. Jednak syfony mogą ulec zapchaniu, woda może być z nich wysysana lub odwrotnie - wtłaczana. Może też wyschnąć, gdy z danego przyboru korzystamy sporadycznie. Te niedogodności są najczęściej wynikiem nieprawidłowego rozmieszczenia przyborów sanitarnych względem siebie. Najczęstsze błędy pokazano na rysunku.