Biblioteka

Woda z własnego ujęcia

Dodano: poniedziałek, 14 czerwca 2010 13:03

Przeciętna, czteroosobowa rodzina zużywa 600-800 litrów wody dziennie. Jak ją zapewnić i jak wykonać instalację wodociągową, by woda była zdrowa, a korzystanie z niej niekłopotliwe?

Lokalizacja studni

Niezależnie od rodzaju studnia musi znaleźć się w określonej odległości od granic działki oraz innych znajdujących się na niej obiektów. Spełnienie tych wymagań może być bardzo trudne, zwłaszcza gdy działka jest nieskanalizowana, a my planujemy budowę przydomowej oczyszczalni ścieków.

Zbiornik na wodę. Woda z własnego ujęcia wymaga zmagazynowania w zbiorniku - inaczej każde odkręcenie kranu wymagałoby uruchomienia pompy, co byłoby niewygodne i bardzo skróciło żywotność tego urządzenia. Najczęściej stosuje się zestawy hydroforowe złożone z pompy zasysającej wodę i zbiornika ciśnieniowego (czyli hydroforu).

Pompa zestawu hydroforowego może jednak zasysać wodę tylko z niewielkiej głębokości, trzeba to sprawdzić w instrukcji obsługi, by nie okazało się, że lustro wody w naszej studni znajduje się zbyt nisko w stosunku do możliwości pompy. Jeśli korzystamy z pompy głębinowej, to potrzebny będzie tylko zbiornik ciśnieniowy (bez dodatkowej pompy).

Zbiornik lub zestaw hydroforowy musi być zabezpieczony przed mrozem. Najczęściej ustawia się go w piwnicy lub pomieszczeniu gospodarczym. Mały zbiornik hydroforowy zmieści się nawet w szafce kuchennej, jednak nie unikniemy wówczas hałasu, a taki zestaw włącza się często, bo zgromadzona w nim woda kończy się bardzo szybko.

Rodzaje studni

  • Wiercone. Są najpopularniejsze: pobierają wodę ze stosunkowo czystych głębszych warstw wodonośnych (najczęściej 20-30 m). Budując je, wykonuje się odwiert, w który wsuwa się rurę średnicy 100-150 mm, wykonaną z tworzywa lub stali nierdzewnej. Dolną część rury wypełnia się żwirem filtrującym zanieczyszczenia, nad nim umieszcza zatapialną pompę głębinową.
    Uwaga! Do budowy tego rodzaju studni trzeba użyć rur studniarskich, a nie kanalizacyjnych. Rury kanalizacyjne są tańsze, ale nie są przeznaczone do kontaktu z wodą spożywczą, mają też niedostateczną wytrzymałość. Jeśli głębokość studni przekracza 30 m, to jej wykonanie podlega już przepisom Prawa Górniczego i Prawa Wodnego. Niezbędny jest wówczas projekt i odrębne pozwolenie.
  • Kopane. Straciły na popularności, bo ekonomicznie uzasadnione jest zwykle tylko wykonanie w ten sposób studni płytkich (do 10 m). Woda z takiego ujęcia jest narażona na zanieczyszczenie. Głębokie studnie kopane wykonuje się tylko wtedy, gdy warstwa wodonośna jest bardzo cienka i mało wydajna. Wówczas wykonuje się tzw. studnie bocznonaciekowe, w których dolne kręgi nad szczelnym dnem tworzą zbiornik wody.

 

 

  • Abisyńskie. Są najprostszy i najtańszy w budowie rodzaj studni, jednak za ich pomocą można czerpać tylko wodę położoną bardzo płytko (do 7-8 m), ponadto są one mało wydajne. Studnia abisyńska składa się z metalowej rury zakończonej świdrem (lub grotem) i wyposażonej w dolnej części w filtr. Rurę tę wkręca się lub wbija bezpośrednio w grunt. Średnica rury ssawnej nie przekracza 50 mm. Taką studnię wyposaża się w pompę ręczną lub elektryczną. Studnie abisyńskie najczęściej wykorzystywane są do podlewania ogrodu. Nie są zbyt trwałe, bo po kilku latach dochodzi zwykle do zamulenia filtra, którego nie ma jak oczyścić.

Głębokość i rodzaj studni zależy od warunków gruntowo-wodnych na działce oraz przeznaczenia wody - czy ma służyć jedynie do podlewania lub mycia samochodu, czy też będzie to woda przeznaczona do picia.

opr.: Jarosław Antkiewicz
zdjęcie: Wilo